1. به یه چیزی داشتم فکر میکردم .....  اینکه منی که هیچ مسولیتی روی دوشم نیست و در آینده در صورت متاهل شدن مجبور نیستم کار کنم ، هم چنان به بهتر شدن فکر میکنم ..... اینکه باید خونه بخرم ، ماشین بخرم و بهترین ها رو داشته باشم ..... حتی اگر شده بعد از ازدواج ...... اما با این شرایطی که الان داریم واقعا سخته ...... درک میکنم پسرهای خوبمون ( بد هم داریم ) چه فشار عصبی رو دارن تحمل میکنن .... داشتن کار خوب طوری که بشه یه خانواده رو تامین کرد . با این شرایطی که ما داریم سخته .....

کسی رو میشناسم ( ایرانی نیست ) که تو یه خونه 50  و خورده ای متری،  3 تا اتاق در آورده و داره زندگی میکنه ! و غر نمیزنه ........  من خودم رو میگم خیلی از خونمون شاکی بودم که کوچیکه و جا نداره ..... و فکر میکردم اگر ازدواج کنم خونم حتما باید بالای 90 متر باشه و دو تا اتاق خواب بزرگ داشته باشه ..... وقتی خونه 50 متری رو و یا حتی 35 متری!!! رو تصور میکنم میبینم چقدر از حق گذشتم .....

همسر که تراکتور نیست !!! زیر فشارش بذاری بعد از مدتی کم مییاره ........ پس بهتره کاری نکنیم که به غلط کردن بیفته ... یکی نیست بمون بگه بابا از اول شرایط همسرت رو دیدی ! اگر میدیدی نمیتونه خواسته های تو رو برآورده کنه چرا هم خودتو بدبخت کردی هم اونو  !!!!! شرایط طرف مقابل رو از اول بفهم که نخوای زیر فشارش بذاری ..... بدبخت اومده خانواده تشکیل بده ..... جایی که آرامش داشته باشه . اینطوری که داری باش رفتار میکنه به غلط کردن که میافته هیچ .... حسرت مجردیش رو هم میخوره ......